De dodenlantaarn uit Kasteel Geldrop.

Er is een gebruik bekend waarbij een gedoofde lantaarn aan het huis van een overledene werd gehangen. “Dit zinbeeld vind ik aardig, het schetst, dunkt mij, niet ongepast, dat de lamp des levens van een sterveling is uitgeblust.” aldus dominee Stephanus Hanewinckel in 1799.
In  Eindhoven was het gebruik om een lantaarn zonder licht aan het sterfhuis te hangen ontstaan, omdat de Magistraat van die plaats in september 1737, op het voorstel van de drossaard Lormier, op boete van 1 gulden, 10 cent verboden had, dat aan een sterfhuis een brandende lantaarn werd uitgehangen.
Van Sasse van Ysselt beweert tenslotte: “Een symbolieke betekenis had alzo de lantaarn zonder licht allerwaarschijnlijkst niet, wel die met licht, daar die toch wel zal betekend hebben, dat de ziel, ofschoon van het lichaam gescheiden, nog voortleefde.”

(bron: Ben Hartman, begrafenisrituelen)